โรงเรียนไทยรัฐวิทยา๑๐๔ (บ้านทุ่งกระถิน)

888 หมู่ 3 บ้านทุ่งกระถิน ตำบล ด่านทันตะโก อำเภอ จอมบึง จังหวัด ราชบุรี 70150

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

032 265 022

สวายปาร์ค หมู่บ้านโสเภณี ความทรงจำแห่งน้ำตา

สวายปาร์ค

สวายปาร์ค หมู่บ้านโสเภณี ความทรงจำแห่งน้ำตา แสงไฟที่สว่างไสวของหมู่บ้านสวายปาร์คให้ความรู้สึกแก่ผู้มาเยือนเสมือนกำลังมีงานเลี้ยงฉลองงานใดงานหนึ่งในหมูบ้าน “ สวายปาร์ค” แห่งนี้ 

ปากทางเข้าหมู่บ้าน มีร้านก๋วยเตี๋ยวเพิงไม้เปิดขายอยู่  รุ้งระวีมองดุ นาฬิกาข้อมือ สองทุ่มแล้วร้านก๋วยเตี๋ยวของหมู่บ้านยังขายอยู่แลดุเหมือนจะเพิ่งเริ่มเปิดขายเพราะเส้นก๋วยเตี๋ยวและผัก ลูกชิ้นยังเต็มตู้อยู่เหมือนยีงไม่ได้เริ่มขายด้วยซ้ำ ไอความร้อนจากหม้อก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ฟืนเป็นเชื้อเพลิงโชว์ควันฉุย เชิญชวนลูกค้าให้เข้าไปลิ้มรส 

รถตู้ของรุ้งระวีที่มีคนขับเป็นชาวกัมพูชา เลี้ยวลดเข้าไปจอดอย่างคุ้นเคย คงเคยมาเที่ยวบ่อยสินะ เหมือนจะรู้ทันความคิดของรุ้งระวี นายเพื่อนคนขับรถ หันมาบอกเธอเป็นภาษาไทยว่า พบเคยมาที่นี่บ่อยครับ พาเพื่อนของนายมาเที่ยว เลยคุ้นเคยดีครับ

นายเผื่อนเป็นลูกน้องของคุณทรงเดช เจ้าของโรงงานผลิตน้ำดื่มที่รุ้งระวีได้มีโอกาสไปสัมภาษณ์ในประเด็น นักธุรกิจไทยที่มาลงทุนในกัมพูชา  คุณทรงเดชเป็นคนขันอาสาให้เผื่อนมาเป็นคนนำทางและมาเป็นล่ามให้กับรุ้งระวีที่สนใจจะมาทำสกู๊ปพิเศษที่หมู่บ้านสวายปาร์ค หรือหมู่บ้านโสเภณีที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวของผู้ชายซึ่งไม่ไกลจากกรุงพนมเปญเท่าไหร่นัก

 

รุ้งระวีสนใจที่จะมาทำสกู๊ปนี้ เพราะเธอไม่อยากเชื่อว่าในโลกนี้จะมีหมู่บ้านแบบนี้อยู่จริงๆ เอจึงตัดสินจะมาให้เห็นกับตาตัวเอง และถ้ามีจริง เธอ คงได้สกู๊ปพิเศษที่ไม่มีใครได้ทำไปลงตีพิมพ์ในโลกของสื่อ และที่สำคัญประสบการณ์ที่จะนำไปแบ่งปันได้อย่างไม่มีกาลเวลามากำหนด ในนิตยสารของเธอ  

คุณทรงเดชเองแม้จะให้ความช่วยเหลือรุ้งระวีในการเดินทางมาทำข่าวที่นี่แต่เขาก็ย้ำนักย้ำหนาว่า ที่นี่อันตรายสำหรับผู้หญิง เพราะสถานที่แห่งนี้ต้อนรับแต่ผู้ชายที่จะมาเที่ยวผู้หญิง  แต่รุ้งระวีก็ไม่เปลี่ยนความตั้งใจ เพราะเธอรู้ว่า เธอมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์บนแผ่นดินกัมพูชาที่ดีที่สุดคุ้มครองเธออยู่ คืนนี้รุ้งระวีจึงตั้งใจแต่งกายรัดกุมด้วยเสื้อยืด และสวมเสื้อเชิ้ตแบบผู้ชายตัวโคร่งทับไว้ข้างนอก กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ออกไปทางแนวชายหนุ่ม

เพื่องานนี้เธอลงทุนซอยผมสั้นเหมือนผู้ชาย สวมหมวกแก๊ป  หากไม่สัมผัสจับต้อง มองเผินๆ รุ้งระวีก็เหมือนหนุ่มน้อยที่มาเที่ยวในค่ำคืนนี้ เผื่อนนำารถตู้เคลื่อนตัวไปยังถนนเส้นตรงกลางหมู่บ้าน ที่ยาวประมาณ 3-4 กิโลตลอดทางมีแสงไฟประดับทุกๆบ้าน แต่ที่น่าตื่นมากกว่า นั้นคือทุกบ้านจะมีหญิงสาวหลายวัยคละคล้ากัน แต่งตัวสวย แต่งหน้าแต่งตาปากแดงยืนรออยู่หน้าบ้านไม่ต่ำว่าบ้านละ 15-20 คน

และเมื่อรถทีเธอนั่งคืบคลานไปช้าๆ  ผ่านบ้านใคร หญิงสาวบ้านนั้นก็จะกรูเข้ามาเกาะข้างๆกระจกรถเหมือนแมลงเม่าที่บินมาเล่นไฟ และต่างคนก็พยายามที่จะเสนอตัวเองด้วยท่าทางยั่วยวนที่สุดเท่าที่ทำได้ เมื่อรถค่อยๆเคลื่อนผ่าน หญิงสาวเหล่านั้นก็จะผละออกจากตัวรถ ปล่อยให้หญิงสาวบ้านต่อไปเข้ามาเกาะรถเรียกลูกค้าเหมือนบ้านที่ผ่านมาเหตุการณ์แบบนี้เกิด ตลอดระยะทาง 3-4 กิโลเมตรที่รถวิ่งผ่าน

รุ้งระวีมองภาพที่เกิดขึ้นอย่างสะท้อนใจ แต่มันก็ยังไม่ทำให้ระวีน้ำตาไหลเท่ากับภาพที่เกิดขึ้น เมื่อเผื่อนยูเทินร์รถกลับมาในเส้นทางเดิม  เพราะหญิงสาวเหล่านั้นที่วิ่งมาเสนอตัวขายบริการเมื่อครู่นั่งจับกลุ่มกันเล่นลูกหิน เล่นเป่ายาง เล่นเป่ายิ้งฉุบ พระเจ้านี่มันอะไรกันนักหนาโลกมนุษย์ รุ้งระวีเพิ่งสังเกตเห็นว่าผู้หญิงที่วิ่งมาเสนอขายบริการทางเพศเมื่อสักครู่ อายุอยู่ในช่วง 13-15 ปี เป็นส่วนใหญ่ ทำไมมันช่างโหดร้ายกับเด็กผู้หญิงเหล่านี้นัก

แทนทีชีวิตในช่วงนี้จะได้วิ่งเล่นตามวัยกับเพื่อนๆอยู่ที่โรงเรียน แต่กลับต้องมาทำงานขายบริการทางเพศอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ เผื่อนพารถวิ่งกลับมาจนถึงต้นทาง และเบี่ยงเส้นทางเหาที่จอดรถที่ปลอดภัยที่สุด เมื่อจอดรถเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว รุ้งระวียกมือขึ้นไหว้อธิษฐานจิตขอสิ่งศักดิ์ที่เธอนับถือให้คุ้มครองเธอให้ปลอดภัย  และทำงานได้สำเร็จลุล่วงดั่งที่ตั้งใจ 

เผื่อนลงไปยืนรอนอกรถแล้ว เขาเดินมาเปิดประตูรถตู้ให้เธออย่างกระชุ่มกระชวย เหมือนได้มาเที่ยวในสถานที่ถูกใจ รุ้งระวีสะพายย่ามใบใหญ่ที่คุณทรงเดชให้มาแทนกระเป๋ากล้อง  ใบโตที่เธอเคยสะพายตลอด เพื่อจะได้ไม่สะดุดตา  รุ้งระวีซ่อนกล้องและเทปที่ใช้ในการบันทึกเสียงอย่างมิดชิด แล้วกระโดดตามลงจากรถ  ตามเผือนไป

แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตา เมื่อเธอเหยียบลงแผ่นดินของหมู่บ้านนี้ครั้งแรกทำให้เธอต้องชะงักงันเหมือนถูกตรึงด้วยคำสาบจากคนมีเวทย์มนต์บ้านหลังเล็กเปิดไฟสว่างไสว มีเก้าอี้แบบไม้เป็นม้ายาวตั้งเรียงอยู่สองถึงสามแถว โทรทัศน์จอขนาดใหญ่ 2-3 จอ แขวนเรียงรายกำลังฉายเรื่องราวอะไรบางอย่างให้คนที่มานั่งดู “ หนังโป๊โจ่งครึ่ม” รุ้งระวีมองดูอย่างตกใจ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องช็อกมากกว่านั้นคือ คนที่นั่งดูหนังโป๊ที่กำลังฉายมีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และ….เด็กอายุประมาณ 2-4 ขวบ เดินคลานจ้องมองดูหนังที่กำลังฉาย  “ บ้าไปแล้ว นี่มันเลวร้ายถึงขนาดนี้เชียวหรือ “ รุ้งระวี ตระโกนร้องอยู่ในใจ และกลั้นใจที่จะเดินผ่านบ้านหลังนั้นด้วยน้ำตาที่ซึมอยู่ที่หัวตา “นั่นมันเด็กน้อยผ้าขาวที่บริสุทธิ์ไม่ใช่หรือ” เผื่อนเหมือนจะสังเกตเห็นอาการของเธอแต่คงไม่เข้าใจ จึงเดินเข้ามาใกล้ๆและพูดกับเธอว่า เมื่อกี่เป็นโรงหนังโป๊ครับ เอาไว้ปลุกใจนักท่องเที่ยวให้เกิดอารมณ์ก่อนไปซื้อบริการครับ

นั่นเอาเข้าไปยังพูดให้ได้เสียใจเพิ่มขึ้นอีกนะ นายเผื่อนรุ้งระวี เดินตามนายเผื่อนไปตามทาง เดินไปได้สักครู่หญิงสาวที่อยู่ตามบ้านก็เข้ามามะรุมมะตุ้มดึงตัวให้เธอกับเผื่อนเข้าไปในบ้านของพวกเธอ ใครดึงตัวพวกเราเข้าบ้านของพวกเธอได้ก็หมายความว่าได้ลูกค้า  และในที่สุด รุ้งระวีในบุคลิกของหนุ่มน้อยและนายเผื่อนก็ถูกดึงเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งสังเกตว่าหญิงสาวกลุ่มหญิงสาวที่ดึงพวกเธอเข้าไป อายุประมาณสัก 18- 20 ปี

ค่อยยังชั่วหน่อยที่นายเผื่อนไปพาเข้าบ้านเด็กสาววัย 1-15 ปี เพราะรุ้งระวีคงมัว แต่รู้สึกสะเทือนใจจนทำงานไม่ได้

 

กำลังสนุกและตื่นเต้น เพราะต้องคอยลุ้นว่า รุ้งระวีจะทำงานนี้จนสำเร็จได้ หรือไม่? และเธอจะกลับออกมาจากบ้านหลังนี้ได้อย่างปลอดภัยหรือไม่? เธอจะถูกจับได้ไหมว่าเธอไม่ใช่ผู้ชาย!!  เพราะถ้าถูกจับได้เธอคงเอาชีวิตไม่รอดจากหมู่บ้านแห่งนี้  ติดตามตอนจบในตอนต่อไป