โรงเรียนไทยรัฐวิทยา๑๐๔ (บ้านทุ่งกระถิน)

888 หมู่ 3 บ้านทุ่งกระถิน ตำบล ด่านทันตะโก อำเภอ จอมบึง จังหวัด ราชบุรี 70150

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

032 265 022

เว็บบอร์ด ที่ใช้สำหรับการแลกเปลี่ยนบทสนทนา การพูดคุย การอภิปรายในสังคมออนไลน์ของโรงเรียนไทยรัฐวิทยา104

Please or Register to create posts and topics.

ครั้งแรกเกิดขึ้นได้ทุกวัน

ครั้งแรกเกิดขึ้นได้ทุกวัน

ครั้งแรกเกิดได้ทุกวัน’ เป็นคำพูดที่ผู้เขียนเคยได้ยินมาจากโฆษณาหนึ่งซึ่งก็จำไม่ได้แล้วว่าเป็นโฆษณาเกี่ยวกับอะไร แต่รู้ตัวอีกทีผู้เขียนก็นำคำนี้มาใช้เป็นหลักในการดำเนินชีวิตประจำวันไปแล้ว ก่อนหน้านี้ผู้เขียนเคยคิดว่าครั้งแรกมันจะไปเกิดทุกวันได้อย่างไร? แต่เมื่อนึกย้อนไปมันดันเป็นความจริงซะได้ ไม่เชื่อผู้อ่านลองดูที่วันเดือนปีสิครับ เห็นไหมว่านี่เป็นครั้งแรกของวันที่ในเดือนนั้นของปีนั้นๆจริง ๆด้วย และคงไม่มีวันไหนที่มีวันที่ เดือนและปีซ้ำกันแบบเดิมอีกแล้วใช่ไหมล่ะครับ?

หรือแม้แต่เรื่องที่เราทำเป็นประจำอย่างการไปโรงเรียนหรือที่ทำงานก็ต่างเป็นครั้งแรกเสมอ เพราะมันไม่มีทางเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นกับที่เราเคยเห็นเคยทำมา แม้ว่าเราจะใช้เส้นทางเดิม เวลาเดิม จนรู้สึกว่ามันเหมือมเดิม แต่แท้จริงแล้วในรายละเอียดเล็กน้อยไม่ซ้ำซากกับของเดิมแน่นอน เช่น วันนี้เป็นการไปทำงานวันที่สามแล้ว แปลว่าเราจะได้เจอประสบการณ์ที่แตกต่างกันอย่างน้อยสามแบบที่คุณไม่ทันสังเกต อย่างน้อยที่สุดคือวันนี้คือครั้งแรกของการทำงานในเดือนนี้  หรือนี่เป็นการทำงานวันแรกของปีนี้ แม้เราจะทำงานนั้นมาหลายสิบปีแล้วก็ตาม เห็นไหมครับว่าครั้งแรกเกิดขึ้นได้ในทุกวัน

แล้วครั้งแรกมันสำคัญอย่างไร? สำหรับผู้เขียนการที่เราได้ทำอะไรใหม่ๆ หรือพบเจอเรื่องใหม่ในทุก ๆวันจะทำให้ชีวิตไม่น่าเบื่อ ทำให้ได้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือพบเจอกับความท้าทายใหม่ ๆแม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ เช่นถนนเส้นนี้ที่เราขับรถมาทุกวันจนจะหลับตาขับได้ จู่ ๆวันนี้เป็นครั้งแรกที่มีคนซ่อมไฟตรงนั้นทำให้รถเหลือพื้นที่ในการขับเลนเดียว จากที่ปกติหลับตาขับรถได้มันก็จะกระตุ้นให้ร่างกายตื่นตัว ได้บังคับรถไปในทิศทางอื่นบ้าง เป็นเรื่องที่ช่วยให้หายเบื่อได้นิดหน่อย จึงสรุปได้ว่า การที่เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำเป็นครั้งแรกนั้น จะช่วยเติมเต็มชีวิตเราให้มีสีสันได้ 

การที่เราคิดอยู่เสมอว่าครั้งแรกเกิดขึ้นได้ทุกวัน จะทำให้เราไม่ประมาทเพราะบางทีมุมตึกที่เราเดินประจำมันอาจจะมีรถสวนมาเฉี่ยวชนเรา มีท่อที่ไม่เคยพังอาจจะมาพังครั้งแรกตอนที่เหยียบมันก็ได้หรืออาจมีโจรดักซุ่มรอจี้เราอยู่ หรือคิดในแง่ดีอาจมสาวในฝันเดินผ่านมาก็ได้ ในบทความนี้ผู้เขียนจะขอเล่าประสบการณ์ครั้งที่เคยเจอมา แล้วจดจำไว้ตลอดชีวิตให้ผู้อ่านฟัง

เรื่องแรกเป็นตอนที่ผมยังเป็นเด็กน้อยอยู่ประมาณ ป.5 ตอนนั้นกำลังฝึกปั่นจักรยานเป็นจักรยานคันเล็กที่ไม่มีล้อช่วยแล้ว คือจักรยานสองล้อ ซึ่งปกติผมก็จะปั่นอยู่หน้าบ้านมีพื้นที่ไม่กว้างมากนักเพราะเป็นบ้านเช่าหากออกไปสามถึงสี่เมตรก็จะเป็นถนนในซอย แม่ของผู้เขียนบอกว่าขับได้แถวๆนี้ไม่ต้องไปบนถนนนะ ผู้เขียนก็เข้าใจแล้วก็ปั่นในพื้นที่เล็กๆไปตามนั้น วันหนึ่งแม่ของผู้เขียนไม่อยู่ พ่อก็ไปทำงาน ผู้เขียนอยู่บ้านคนเดียว ผู้เขียนเบื่อเลยออกไปปั่นจักรยานตามปกติแล้วจู่ ๆก็นึกขึ้นได้ว่าบ้านของป้ากำลังสร้างอยู่ใกล้ๆนี้เอง ตามจริงแล้วมันก็ประมาณ 3 กิโลจากบ้านของผู้เขียนด้วยความมั่นใจและเริ่มเบื่อหน่ายกับการปั่นวนไปวนมาที่เดิม ผู้เขียนจึงตัดสินใจปั่นจักรยานไปตามถนนแล้วมุ่งหน้าสู่บ้านป้า

แม้ระยะทางจะไม่ไกลนัก แต่ตอนปั่นขึ้นเนินเขาซึ่งในความเป็นจริงมันก็ไม่ได้ชันมาก สำหรับผู้เขียนในตอนนั้นจำได้ว่าลำบาก ผู้เขียนก็พยายามปั่นไปสุดขาจนล้า มารู้ทีหลังว่าเข็นจักรยายขึ้นไปมันง่ายกว่าเยอะ พอมาสุดเนินก็สบายละปั้นต่อไปอีกก็เข้าซอยแล้ว เมื่อไปถึงที่หมายผู้เขียนมองจากรั้วประตูบ้านป้าก็เห็นว่าบ้านเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ผู้เขียนดูได้ไม่ถึงนาทีก็กลับ จนถึงตอนนี้ผู้เขียนก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากบ้าบิ่นปั่นบนถนนเท่าไหร่แล้ว เพราะตอนขามาไม่มีรถผ่าน แต่ขากลับรถบนถนนเยอะกว่าขามามาก ระหว่างทางกลับนั้นเองด้วยความที่ผู้เขียนพึ่งปั่นจักรยานได้ไม่นานและไม่รู้ว่าเวลาลงเนินมันเร็วมากเลยปล่อยให้มันไหลไปตามธรรมชาติ

สุดท้ายก็บังคับไม่ได้เสียหลักล้มอยู่แถวตีนเนิน มีแผลถลอกนิดหน่อยไม่ลึกแต่มีเลือดไหลซึมๆ ตอนนั้นผู้เขียนไม่ได้ร้องไห้เพียงในหัวรับรู้ว่า อ่อ มันเป็นแบบนี้เอง แล้วพยายามฝืนร่างกายตัวเองปั่นต่อจนถึงบ้าน ทำความสะอาดแผลด้วยการล้างน้ำเปล่า แล้วรีบเข้านอนเลย แม่กลับมาก็ไม่ได้บอกอะไร จนเห็นแผลถึงได้บอกแม่เรื่องนี้ แม่เขาก็ไม่ด่าอะไรมาก แต่ทำท่าทางหนักใจมากกว่าจากนั้นก็มาล้างแผลและใส่ยาให้ หลังจากนั้นผู้เขียนก็จำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถูกห้ามปั่นจักรยานอะไรเพียงบอกเตือนสติคลับคล้ายคลับคลาว่าผู้เขียนเป็นคนที่มั่นใจเกินไปจะทำอะไรก็ต้องระวังไว้ก่อน

จากเหตุการณ์เหตุการณ์เดียวทำให้ผู้เขียนได้พบกันประสบการณ์ครั้งแรกรวมถึงเหตุการณ์หลากหลายอย่าง ตั้งแต่การปั่นจักรยานออกไปที่ถนนใหญ่ ได้ปั่นขึ้นเนินครั้งแรก ได้ไปเจอบ้านของป้าที่กำลังสร้าง ได้รับอุบัติเหตุจักรยานเสียหลักล้มจากการลงเขา ได้ประสบการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ จากครั้งนี้ไปเพื่อเป็นบทเรียนในอนาคต อันที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องที่เด็ก ๆ ไม่ควรทำตามนะครับการขี่จักรยานออกถนนใหญ่ตโดยที่พ่อแม่ไม่อนุญาตแบบนี้ เพราะถ้าโชคร้ายอาจไม่จบแค่แผลเล็กน้อยแบบผู้เขียน วัยเด็กทุกคนมักซนและคิดเสมอว่าพ่อแม่เข้มงวดเกินไปหรือพ่อแม่ไม่เข้าใจ ในแง่ของผู้เขียนคิดว่าสิ่งที่พ่อแม่เตือนส่วนมากคือสิ่งดีและเกิดจากความห่วงใยนะครับ แม้เราจะไม่ต้องการก็ควรถนอมน้ำใจและเคารพท่านบ้าง 

ถึงกระนั้น หากเราได้ใช้ชีวิตในแต่ละวันโดยผ่านไปแบบเดิม ๆ อาจไม่ก่อให้เกิดประสบการณ์และองค์ความรู้ใหม่ๆขึ้นมาได้ ผู้เขียนอยากขอให้ทุกคนสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆในแต่ละวันดูนะครับ เราอาจจะได้เจออะไรใหม่ๆเพื่อให้ชีวิตไม่น่าเบื่อจมปักกับสิ่งเดิม ๆ เพราะครั้งแรกเกิดขึ้นได้ทุกวัน

 

โรงเรียนไทยรัฐวิทยา